Sander van Dalen

Het zit er op. Afgelopen vrijdag heb ik mijn CPL (commercial pilot license) examen gevlogen…en gehaald! Na 5 maanden en 2 weken mag ik weer naar huis. En dat werd tijd. Want zo lang zonder stroopwafels, Goudse kaas, senseo, frikandel speciaal en normale mensen, is best lang. Ik heb vrijdag meteen alle administratie afgehandeld, mijn ticket verzet en mijn wing gekregen, dus zaterdag zat ik al op het vliegtuig naar huis. Ik heb nu een week vrij en ik probeer van mijn jetlag af te komen. Dat is nog best lastig, vanochtend was ik om 4:15 al klaar wakker.

Afgelopen maand in Arizona heb ik ook nog wat dingen gedaan. Ik heb een paar vluchten IFR genavigeerd. Het was wel leuk om weer eens te navigeren. Ook omdat we nu iets verder kunnen komen. Samen met Tim ben ik twee keer richting het Zuiden gevlogen. Eerst naar Yuma Marine Corps Air Station. Dat is een militair veld bij de Mexicaanse grens waar ook burgers mogen komen. En dat is natuurlijk altijd leuk. We hebben een KC-10 tankvliegtuig en vier Harriers op zien stijgen. De volgende dag zijn we naar een ander militair veld geweest, Libby Army Airfield. Daar was een F-16 circuitjes aan het draaien, later kwamen daar nog vier A-10’s bij en er steeg een onbemand vliegtuig op, een MQ-1. Helaas mocht ik geen foto’s maken, dus hier een paar van internet:

KC-10 en Harrier:

F-16, A-10 en MQ-1:

Vorige week dinsdag had ik mijn IFR (instrument) examen. Ik vloog met de multi engine training manager uit Nederland achterin en mijn eigen instructeur naast me. Dat was wel erg fijn, want meestal krijg je een willekeurige andere instructeur als co-piloot. Het was erg turbulent, maar de vlucht ging wel goed. Ik moest rond een paar radiobakens navigeren, een paar approaches vliegen op twee vliegvelden en wat manoeuvres doen. De volgende dag had ik meteen de eerste twee van de drie oefenvluchten voor het CPL examen. Dus het ging snel achter elkaar door, en gelukkig maar, want nu heb ik tenminste nog een week vrij.

Volgende week ga ik weer naar Eelde. Daar begin ik nu met een week grondschool. Terug in het klaslokaal dus. Daarna begin ik op de FNPT2 (effenpietietoe), de simulator van de Baron. Daar ben ik waarschijnlijk een maand mee bezig. Daarna ga ik naar de Baron om mijn multi-engine brevet te halen. Na de Baron ga ik op de Boeing 737 simulator op Schiphol en vervolgens op een simulator van een wat groter type: MD-11, 777 of 747. Maar voorlopig is dat allemaal nog ver weg en het kan nog altijd veranderen.

Beechcraft Baron en Boeing 737:

McDonnell Douglas MD-11, Boeing 777 en Boeing 747:

Dit is mijn laatste USA bericht. Weinig mensen houden hun weblog nog bij als ze terug uit Arizona komen, dus we zullen afwachten of ik nog wat schrijf. Ik ben wel van plan om het bij te blijven houden.

Twee weken geleden heb ik mijn nachtsolo gevlogen. Eerst ben ik een stukje gaan vliegen met mijn instructeur om te wennen aan het ’s nachts vliegen. We zijn naar het zuiden gegaan, hebben wat bochtjes gedraaid en wat dingen geoefend, om vervolgens naar Gateway Airport te gaan om wat landingen te oefenen. Landen is ’s nachts namelijk een stuk anders dan overdag. Je ziet wel de baanverlichting, maar de baan zelf zie je pas op het laatste moment, als de koplamp de baan verlicht. Het ging allemaal wel lekker. Het fijne aan ’s nachts vliegen is ook dat de lucht heel stabiel is. Je kan dus mooi op hoogte blijven en je hoeft bijna niet te sturen.

Na een paar landingen op Gateway zijn we terug naar Falcon Field gevlogen. Daar hebben we ook nog wat landingen geoefend, want de baan is daar wat smaller, dus dat is ook weer wennen. Na een tijdje genieten van de rustige lucht en de lichten van Phoenix stapte mijn instructeur uit en mocht ik alleen op pad. Het was erg leuk om weer eens solo te vliegen. Het was ook alweer bijna twee maanden geleden. Dit was dus echt mijn laatste solo vlucht.

Het weekend erna zijn Tobias, Dennis en Piet langsgekomen. Zij maken een rondreis door de V.S. van de oostkust naar de westkust en weer terug en zijn hier een paar dagen gebleven. Na een avondje uitrusten met een biertje in het bubbelbad heb ik ze de dag erna meegenomen naar de Apache Trail. Iedereen die hier komt moet dit stuk natuur gezien hebben en aan het einde van de dag waren zij het daar ook mee eens. Met hun Toyota Rav4 was het over de zandwegen trouwens wel een stuk comfortabeler dan met een Ford Mustang. ´s Avonds zijn we nog naar de bioscoop geweest, want ze hadden The Dark Knight nog niet gezien, de nieuwe Batman film. Ik was die ochtend om 4 uur opgestaan, dus de laatste helft van de film heb ik liggen slapen, maar ik had hem twee dagen ervoor ook al gezien.

De volgende dag was ik om één uur weer terug van school en zijn we met Tomas erbij richting Sedona gereden. Apache Trail vonden ze al mooi, maar Sedona deed er nog een schepje bovenop. Ik was er al voor de vierde keer, maar het blijft de mooiste plek die ik ooit heb gezien. Op de weg richting het vliegveld ligt een rots die je kunt beklimmen. Vorige keer hadden we dit niet gedaan, maar het was zeker de moeite waard. Zo’n uitzicht als dat heb ik nog nooit gezien. 40 foto’s verder zijn we weer naar beneden geklommen en doorgereden naar Flagstaff.

Foto in het midden v.l.n.r.: Tomas, Piet, Dennis, Tobias, Ik

In Flagstaff was ik nog niet geweest. Het is een kleine stad met een universiteit en in de winter kan je er skieën. Het is zo’n beetje de eerste stad waar ik ben geweest in Arizona die sfeer heeft, want dat is vaak ver te zoeken in de V.S. Flagstaff heeft een leuk centrum, veel café’s en restaurants. Veel studenten. We hebben gegeten in een Italiaans restaurant zoals alleen Amerikanen het kunnen, dus de menukaart stond vol met Spaanse en Franse gerechten. We waren laat op de avond weer terug in Mesa en de volgende ochtend zijn ze met zijn drieën weer vertrokken, richting de Grand Canyon en Las Vegas. Zij hebben zelf ook een weblog. Klik hier om te lezen over Apache Trail en hier staat een stukje over Sedona. En dan staan hier nog foto’s.

Even een paar cijfers. Ik heb inmiddels 110 uur en 40 minuten gevlogen, waarvan 29 uur en 35 minuten solo, 4 uur en drie kwartier ’s nachts en ik heb 257 landingen gemaakt, waarvan 15 ’s nachts en ik ben op 19 verschillende vliegvelden geweest. Ik heb mijn ticket inmiddels verzet naar 30 augustus, maar ik hoop wel dat ik voor die tijd al terug kan.

We zijn weer bijna een maand verder, dus het wordt weer tijd voor een update. Woensdag, twee weken geleden, is Henno (broer) even langsgekomen. Hij kwam woensdagavond aan en is een week later woensdagochtend vroeg weer vertrokken. In die zes dagen hier heb ik hem even Phoenix laten zien, en ook Las Vegas, Grand Canyon en Sedona. We hebben hier in Phoenix even alle shopping malls bezocht, dus hij is met een flink gevulde koffer weer in Nederland aangekomen.

Vrijdag 4 juli was het Independance Day, dus ik had vrij. En zo’n lang weekend kwam wel erg goed uit. We zijn vrijdag ochtend om 7 uur vertrokken richting Las Vegas. En zoals altijd was het hele stuk rijden misschien wel het mooiste van de hele trip. Na een paar uur rijden door de woestijn kwamen we bij Joshua Tree Forest. Forest moet je niet te letterlijk nemen, want het is nog altijd gewoon woestijn, maar nu met een paar Joshua Trees. Verder kwamen we nog langs een heel mooi dal waar de Colorado River doorheen stroomt en natuurlijk: de Hoover Dam. Voor foto’s kan je een stukje omlaag scrollen naar de vorige keer dat ik in Las Vegas was, want veel is er inmiddels niet veranderd.

Om iets van 4 uur ’s middags kwamen we aan bij het motel. We hadden een kamer gereserveerd bij Motel 6, een soort Formule 1 hotel, maar de kamer was nog best wel goed…en goedkoop. Nadat we even tot rust waren gekomen zijn we stad ingegaan. We hebben heel de avond rondgelopen en we hebben bijna alle hotels langs de strip bezocht. We zijn eerst aan één kant van de strip alle hotels afgelopen en helemaal aan het einde de straat overgestoken voor de andere kant. 8 (acht!) uur later waren we weer bij het hotel en ik was helemaal kapot.

The Mirage, Caesar’s Palace, Bellagio, New York New York, Excalibur, Luxor, Mandalay Bay, Tropicana, MGM Grand, Planet Hollywood, Paris, Ballys en The Flamingo hebben we op één avond bezocht. En in bijna elk hotel hebben we een keer videopoker gespeeld. Zaterdag bedachten we dat we nog wel graag het Venetian Hotel wilden zien en toen hebben we ook meteen Circus Circus bezocht. Op de terugweg zijn we nog naar downtown Las Vegas gereden, waar alle oude casino’s staan, en daarna zijn we richting Grand Canyon gegaan.

De weg naar Grand Canyon was erg mooi. Het eerste deel was dezelfde weg terug, dus gewoon woestijn zoals we gewend zijn. Maar langzaam gaat de weg steeds verder omhoog en wordt het steeds kouder en groener, en dat is wel fijn na 4 maanden in de woestijn. Ik heb zelfs even mijn trui uit de kofferbak gepakt. In een dorpje bij de Grand Canyon zijn we ’s avonds in ons hotel ingecheckt en hebben we verder weinig meer gedaan.

De volgende ochtend zijn we richting de Grand Canyon gereden. Het was helaas wel een beetje regenachtig, maar het is ook wel weer eens fijn om in de regen te lopen. Je hebt langs de canyon een paar plaatsen waar je mooi uit kan kijken en er loopt een pad langs. We hebben een paar foto’s gemaakt, maar eigenlijk is het allemaal te groot om op een foto vast te leggen. Het is weer zoiets dat je met je eigen ogen moet zien.

Eind van de ochtend zijn we weer terug naar huis gaan rijden, maar eerst hebben we nog een tussenstop gemaakt in Sedona, het mooiste dorp van de V.S. De weg ernaartoe loopt dwars door de bergen heen en overal zijn riviertjes en kronkelwegen door het bos heen. Sedona zelf ligt op de rand van het bergachtige Arizona en waar de woestijn begint. Er zijn dus grote kliffen en mooie rode rotsen. Ik was er al twee keer naartoe gevlogen, maar vanaf de grond is het toch een stuk mooier.

Zondagavond om acht uur waren we weer terug in Mesa. Nadat we hadden gegeten in een ouderwetse Amerikaanse burger tent is Henno weer terug gegaan naar zijn motel gegaan en ik weer terug naar mijn appartement om te leren, want ik moest maandag weer gewoon vliegen. Na mijn vlucht maandag hebben we de Apache Trail nog afgereden. Vorige keer deden we er 5 uur over, dit keer 2,5 uur. Een nieuw record dus! Maar we hadden ook niet zoveel tijd en het leek te gaan regenen. En regen is niet je grootste vriend op een zandpad in de bergen. Dat bleek ook wel op de terugweg. Want toen het begon te regenen lag de snelweg meteen vol met stenen die van de bergen afspoelen.

Ik ben inmiddels bij vlucht 13 van de 29 IFR vluchten, dus het einde begint al in zicht te komen. Ik heb nu elke vlucht een speciale bril op, zodat ik niet naar buiten kan kijken en vlieg dus alles op instrumenten. Het is heel leuk om te doen, het begint ook wat meer op het echte vliegen te lijken zoals het later ook gaat. Je vliegt vaste routes naar vliegvelden toe en bij het vliegveld vlieg je de hele nadering op radiobakens. Vervolgens zegt de instructeur “runway” en mag je je bril afzetten, en dan zie je de baan heel mooi recht voor je liggen, als het goed is. Net alsof je uit de wolken komt.

Morgenavond vlieg ik mijn nachtsolo, en daar kijk ik al een tijdje naar uit. Het lijkt me wel heel mooi om in het donker een paar rondjes te vliegen bij Falcon Field, alle baanverlichting aan. En het is bovendien de eerste, en enige, keer dat ik solo vlieg op de Piper Arrow. Zolang ik niet vergeet om mijn landingsgestel naar beneden te doen zal het wel goed gaan. Ik heb vandaag een paar foto’s gemaakt van de Arrow, op de middelste foto zie je die IFR bril aan het stuur hangen. Ik zal proberen wat vaker een berichtje te schrijven, maar waarschijnlijk gebeurt er verder weinig de komende tijd. Bovendien ben ik over 4-5 weken al thuis.

De zomer is begonnen, de thermometer geeft 46 graden aan. Een goed moment dus om binnen te blijven bij de airco en weer een bericht te typen. Ik heb afgelopen week de twee VFR eindchecks gevlogen, D45 en D46, en ik heb het gehaald. Nog één keer: VFR is op zicht vliegen, nu komt IFR, op instrumenten. Ik heb het trouwens niet in één keer gehaald. D45 ging goed. Die vlucht is meer bedoeld om te kijken of je klaar bent voor je D46 check. D46 ging minder goed. Na een motorstoring en een noodlanding op een veldje (niet echt natuurlijk) kwam ik er te laat achter dat mijn landingsgestel niet omhoog was gegaan. Toen ik er achter kwam duurde het te lang voordat ik het opgelost had, dus daar ben ik op gezakt.

De dag erna heb ik een extra vlucht gevlogen en heel veel storingen geoefend. Je zou het misschien niet verwachten, maar het was best een leuke vlucht. Heel leerzaam in ieder geval. Toen ik opsteeg ging meteen mijn landingsgestel niet omhoog, maar dat had ik dit keer natuurlijk al snel opgelost. Verder vloog mijn motor in brand, de generator viel uit, de batterij vloog in brand, de motor liep niet lekker en viel daarna uit, de brandstofpomp ging kapot en het oliesysteem had een lek. Ik kwam uit op ongeveer zes noodlandingen.

Bij D46 had ik het onderdeel noodsituaties dus niet gehaald en gelukkig hoefde ik alleen daarop een herexamen te vliegen. Zoals verwacht ging mijn landingsgestel niet omhoog toen ik opsteeg. Na vijf minuten viel mijn motor uit, veldje uitgekozen om hem neer te zetten, rondje gevlogen en ik kwam mooi voor het veld uit, 40 meter boven de grond weer vol gas en terug naar Falcon Field. 20 minuten later stond ik weer op de grond en had ik mijn check gehaald en was ik dus klaar met VFR. 2 uur later was ik ook klaar met al het papierwerk en nu kan ik gaan leren voor IFR.

Afgelopen weekend begon goed. Vrijdagavond ben ik naar Jerry Seinfeld geweest met Guido en Sjoerd in het Dodge Theatre in Phoenix. Ik heb inmiddels alle afleveringen van Seinfeld drie keer gezien, dus het werd wel tijd om eens naar een show te gaan. Gelukkig kwam Jerry langs Phoenix in de vijf maanden dat ik hier zit, dus daar heb ik geluk mee gehad. Het was 60 dollar en het duurde 1 uur en 15 min., maar het was het zeker wel waard. En zo kom je nog eens in Phoenix. Ik zit hier al 3 maanden en dit was pas de tweede keer.

De eerste keer was het weekend ervoor. Joe, onze buurman, had ons meegenomen naar een DUBs auto show. Een auto show met verhoogde hummers, dikke velgen, hydraulics en gepimpte mustangs. De foto’s zeggen wel genoeg. Shaquille O’Neal schijnt er te zijn geweest en Ice T, Webbie en nog wat rappers kwamen optreden, maar daar was ik heel snel weer weg.

Zaterdag zijn we met twee auto’s de Apache Trail afgereden. Apache Trail is een oude weg van ongeveer 200 km lang die vroeger werd gebruikt door koetsen en indianen om door de Superstition Mountains heen te komen. En zoals het gaat in de V.S. is de helft van de route inmiddels geasfalteerd, maar de andere helft is nog steeds een zandweg. We zijn daarom voor de zekerheid met twee auto’s gegaan, want je wilt niet vast komen te zitten op een zandpad midden in bergen, buiten bereik van GSM masten. Dus we zijn om drie uur ’s middags vertrokken met onze Park Avenue en de LeBaron van Mike en Tomas.

De zon gaat hier onder om ongeveer half acht, dus we moesten wel een beetje doorrijden. We hebben er uiteindelijk iets van vier uur over gedaan. We zijn nog gestopt bij een soort van spookstad. Ik weet niet of het een echte spookstad was, een verlaten mijnwerkers kamp bijvoorbeeld, want het zag er nogal Disney achtig uit. Maar het was wel leuk om te zien. De omgeving zag er in ieder geval beter uit dan in Disneyland.

Verder kom je langs een paar meren, een paar uitkijk plekken over ravijnen en rivieren, je ziet overal Amerikaanse Zeearenden en heel veel cactussen. De ultieme wilde westen ervaring dus. En gelukkig kan het allemaal met de auto.

Ohja, af en toe vlieg ik ook nog wel eens. Ik heb inmiddels mijn laatste solo gehad. Een vlucht van vier uur. Ik ben naar Lake Havasu gevlogen, dat ligt op de grens van Arizona en Californië langs de Colorado River (die ene rivier van de Grand Canyon enzo). De stad is vooral bekend van Spring Break. Het was een hele mooie vlucht. Bij Lake Havasu heb ik een paar touch and go’s gemaakt en daarna ben ik gestopt om even te tanken. Vervolgens ben ik doorgevlogen naar Parker. Daar ongeveer begint de Mojave woestijn. Phoenix ligt in de Sonorawoestijn, en die lijkt nog erg groen vergeleken bij Mojave. Het is daar één grote zandvlakte met af en toe een struik. Daar omheen een paar bergen en langs Parker stroomt de Colorado River. Aardig mooi dus.

Ik ben inmiddels naar het volgende vliegtuig overgestapt: de Piper Arrow. Hij ziet er hetzelfde uit als de Archer en vliegt ook bijna hetzelfde, maar er zijn een paar verschillen. Het landingsgestel kan ingeklapt worden. Je kan je inlaatdruk en propeller snelheid instellen, wat inhoud dat je nu drie hendels hebt om gas te geven i.p.v. twee. De Arrow heeft geen carburateur, maar injectie en we gaan van 180 naar 200 pk. Ik heb zes lessen om aan het toestel te wennen en dan heb ik twee VFR eindchecks. Het eindexamen op zicht vliegen dus.

Het wordt dus even een tijdje hard werken voordat ik aan het instrument vliegen (IFR) mag beginnen. Mijn instructeur voor de eerste 40 vluchten was Peter Vascak. Hij heeft inmiddels vier nieuwe leerlingen gekregen, dus voor de laatste paar VFR vluchten krijg ik nu elke keer een andere instructeur. Dat is nu wel even fijn, om bij de briefings een keer andere vragen te krijgen en tijdens de vlucht op wat andere dingen gewezen te worden. Nu moet ik dus nog de laatste paar dingen in de Arrow goed onder de knie krijgen en dan kan ik mijn eindcheck vliegen.

Vorige week zijn we in het weekend naar Las Vegas geweest. Het was maandag Memorial Day, dus we hadden een wat langer weekend. Zaterdag moest ik nog vliegen, uiteindelijk heb ik die vlucht moeten afzeggen vanwege de wind, dus we konden wat eerder vertrekken. Na zeven uur rijden waren we rond half vijf in Las Vegas. Helaas wel op die ene dag in het jaar dat het daar regent, maar dat heeft wel een paar mooie foto’s opgeleverd.

Zaterdagavond zijn we rond gaan lopen door de hotels en de casino’s op zoek naar een kamer, maar er was net een grote finale van een bokskampioenschap, dus alles zat vol. Uiteindelijk hebben we om drie uur ’s nachts een kamer gevonden in een dorpje verderop, in Boulder City. Zondagavond hadden we wel een kamer in een hotel op de strip, in het MGM Grand. Het was ook best een mooie. Met twee badkamers, een bubbelbad en twee tv’s, waarvan er één met een knopje uit een bureau omhoog kwam.

Het enige dat we verder echt gedaan hebben in Las Vegas is rondlopen over de Las Vegas Boulevard, the Strip, om zoveel mogelijk casino’s van binnen te zien. En het is best indrukwekkend. Bij MGM hebben ze leeuwen, het Paris hotel heeft een eiffeltoren nagebouwd, de fonteinen bij Caesars Palace, de sphinx en pyramide van Luxor. We hebben in de achtbaan gezeten die bovenop en in het New York hotel zit. Dus zo kan je je wel twee dagen vermaken.

Maandag moesten we weer op tijd terug, want dinsdag moest er weer gevlogen worden. Dus na het ontbijt (een steak, drie eieren, drie pannenkoeken, hashbrowns en twee bakken koffie) zijn we weer richting de Hoover Dam gegaan. Het is een hele mooie route, langs de Hoover Dam, alleen sta je wel altijd een uur in de file voor de dam. Hier nog een paar foto’s en misschien komt er nog een film.

Mijn laatste bericht is van 15 mei. Het is nu 1 juni en ik ben 3 vluchten verder. Ik doe het lekker rustig aan dus. Het gaat nu wat langzaam vanwege het slechte weer. Voor de zomer begint het hier meestal harder te waaien. We hebben regen gehad, onweer, het was 20 graden buiten. Net Nederland dus. Na een week lang vervelen en nadat ik trui had gevonden in de shopping mall, hebben we besloten om onze eerste road trip te maken. Naar San Diego. Zaterdagochtend moesten Mike en Tomas (zonder ‘h’) nog vliegen en daarna zijn we vertrokken. Nog even inkopen doen bij Wal-Mart, tanken bij Circle K en vervolgens richting de West Coast.

Het was iets van 7 uur rijden, inclusief onderweg stoppen voor benzine en eten. Dus om iets van vier uur ’s middags waren we in San Diego. We zijn meteen naar het strand gereden, maar het strand is nogal druk op zaterdag, dus de auto konden we nergens kwijt. De auto hebben we dus maar bij een shopping mall in het centrum neergezet en daar zijn we een beetje rond gaan lopen. Op zoek naar een hotel. We waren van plan een keer een luxe hotel te pakken, we hadden toch maar één overnachting nodig. En luxe hotels zijn er genoeg. We kwamen uit bij het Manchester Hyatt hotel. Op de 23e verdieping. Met uitzicht op de oceaan, de haven, het vliegveld (vooral dat was mooi, natuurlijk), drie vliegdekschepen en de wolkenkrabbers van downtown San Diego.

Het was wel even zoeken naar een hotel, want natuurlijk precies als wij er zijn is er een spijsverterings ziekte bijeenkomst en zitten alle hotels vol met doktoren…en assistentes. Zaterdagavond zijn we rond gaan lopen in de stad. We zijn naar het gaslamp district gegaan. Een paar blokken midden in de stad waar iedereen ’s avonds gaat stappen. Mike en ik zijn geen 21, dus we konden nergens naar binnen, maar gelukkig was het buiten net zo druk en gezellig als binnen. We zijn ’s avonds ook nog naar het strand gereden en hebben daar wat rond gelopen en bij een kampvuur gezeten.

Het beste van San Diego is dat het altijd mooi weer is. In Januari is het gemiddeld 15 graden en in juli gemiddeld 20 graden. De zon schijnt bijna altijd en je kan dus bijna altijd naar het strand. De beste zomerdag in Nederland heb je daar bijna het hele jaar door. Op zondag zijn we dus maar naar het strand geweest. Daar hebben we twee uur gelegen en een beetje gezwommen. Eigenlijk wilden we naar Seaworld, een pretpark met zeedieren, soort van Dolfinarium en Six Flags in één park, maar 60 dollar vonden we wat duur. We hebben ook nog een vliegdekship bezocht waar heel wat oude vliegtuigen op stonden.

Eind van de middag zijn we weer richting Phoenix gegaan en ’s avonds rond 12 uur waren we thuis. Twee dagen was misschien wat kort, maar ik ben allang blij dat we ergens naartoe zijn geweest. En het scheelt weer met hotel kosten. Ik heb van de 350 foto’s nog een paar leuke uitgezocht. En hieronder staat een link naar een YouTube filmpje.

http://www.youtube.com/watch?v=tsVj2oIc–Y

Ik heb afgelopen maandag mijn D32 check gedaan. Ik moest plannen naar Ryan Field Airport in Tucson. Het was nog maar de vraag of we konden gaan vliegen, want het weer is niet zo goed deze week. Er zijn veel onweersbuien, harde winden, bewolking. Er zijn zelfs zandstormen voorspeld. En het lijkt me wel heel mooi om een keer een zandstorm te zien, maar liever niet als ik aan het vliegen ben. Gelukkig zat de zijwind net onder de limiet, dus we konden weg. Het begon met een stukje navigeren naar Ryan, maar ik moest al snel uitwijken naar Phoenix Regional. Gelukkig was ik daar al een keer geweest, dus ik kon de weg goed vinden.

Van Phoenix Regional zijn we naar Chandler gevlogen. Daar hebben nog wat touch and go’s gedaan. Terug op Falcon Field kreeg ik na het vastbinden van het vliegtuig al snel goed nieuws: gehaald! Dus nu kan ik verder met het laatste stukje VFR, de laatste solo’s en de laatste vluchten op de Archer. De volgende checks zijn D45 en D46. Die zijn bijna hetzelfde, alleen met verschillende instructeurs. Als ik die haal ben ik klaar met VFR, maar eerst verander ik nog van vliegtuig. D38 is de laatste vlucht op de Archer en dan kan ik op de Arrow beginnen.

Er is één plek hier in de buurt waar iedereen een keer naar toe wil: Sedona. Misschien wel de mooiste plaats in de V.S., maar het is moeilijk om er te komen. Het veld ligt best hoog, en als het te warm klimt de Archer niet zo hoog. Het moest dus snel voor de zomer gebeuren en een keer ’s ochtends, maar het is gelukt. Woensdagochtend om 05.30 vertrok ik naar Sedona. Absoluut de mooiste vlucht tot nu toe. Ik had gepland naar Prescott, ook een heel mooi veld, maar ik ben uitgeweken naar Sedona. Daar ben ik geland en meteen weer opgestegen, want we hadden helaas niet zoveel tijd. Ik heb natuurlijk ook weer geen foto’s gemaakt, maar gelukkig heb ik google. Dus ik heb even wat foto’s bij elkaar gezocht:

Het nadeel van Sedona is dat wind zich nogal vreemd gedraagd. Je wordt dan ook alle kanten opgesmeten. Eén keer werden we zo ontzettend hard tegen het dak aangesmeten dat mijn headset schuin zat en mijn checklisten ergens achterin het vliegtuig lagen. Mijn pen heb ik nooit meer terug gevonden. Maar dat was het wel waard. Jammer dat ik moest concentreren op landen en opstijgen, want eigenlijk wil je gewoon alleen maar naar buiten kijken. Ik denk dat nu wel duidelijk is hoe mooi het daar is. Het is de bedoeling dat we ook nog een keer met de auto die kant op gaan, dus dan kan ik wel foto’s maken.

Het is nu wachten tot ik de laatste twee solo’s kan vliegen en dan door naar de Arrow. Ik moet binnenkort dus maar de handleiding gaan halen en weer beginnen met leren.

Er is weinig gebeurt eigenlijk, sinds de D24 check, maar ik zal toch maar een berichtje schrijven. Ik heb maar één keer meer met mijn instructeur gevlogen, verder 3 solo’s. Nog 3 vluchten te gaan en dan heb ik mijn navigatie check. Ik ben met mijn instructeur naar Nogales gevlogen, een dorp dat half in Mexico en half in Arizona ligt en daar heb ik mijn 100ste landing gemaakt. Zoals gewoonlijk was het weer één van de mooiste dingen die ik ooit heb gezien: compleet kale woestijn met zandheuvels en af en toe een berg en een paar cactussen. Daarna heb ik mijn eerste navigatie solo gevlogen, nog een keer naar Gila Bend. Ik vloog best wel laat in de middag. De zon stond al laag en die weerspiegelt dan mooi in de kanalen die tussen de steden lopen. Bovendien was het bewolkt, dat komt niet zo vaak voor hier, dus het was wel een mooie vlucht.

Dat was maandag. De rest van de week waaide het ’s middags nogal hard, dus heb ik niet kunnen vliegen. Gisteren, zaterdag, heb ik nog gevlogen. Naar Pinal, voor de verandering. Ik ben er nu drie keer geweest. Daar heb ik een paar circuitjes gevlogen, wat touch and go’s gemaakt. Pinal is altijd wel mooi om te zien, met al die oude vliegtuigen die er staan. Af en toe staan er ook bijzondere vliegtuigen. Een paar weken terug stond de Dreamlifter op Pinal. Een uitgebouwde Boeing 747 die gebruikt wordt om grote onderdelen voor de 787 te vervoeren. Er bestaan drie van deze vliegtuigen, en toevallig stond er één op Pinal toen ik er was. Laatste keer stond er bovendien een test 747 van Rolls Royce, N787RR. Die werd tot een paar weken terug gebruikt om de nieuwe motor voor de 787 te testen. Er zitten drie normale, kleinere, motoren onder, en één grote 787 motor. Ik heb natuurlijk weer geen foto’s gemaakt, dus hier een paar gejat van airliners.net.

Morgen ga ik maar eens in het Noorden kijken, als het niet te hard waait. Daar kom ik niet zo vaak. Na D32 zal wel weer een berichtje volgen.

Juist! Weer een check binnen. Vandaag had ik D24. Bij dit examen wordt er vooral op gelet of je veilig solo kan navigeren. En dat moet dus wel lukken, blijkbaar. Vrijdag had ik nog een solo vlucht om een laatste keer steile bochten, overtrek, langzaam vliegen en noodlandingen te oefenen. En dat was mijn slechtste vlucht ooit. Ik kon geen hoogte houden, landingen waren slecht. Ik kon niet eens een fatsoenlijke steile bocht rechtsom draaien, en die is niet zo moeilijk. Ik heb maar snel geprobeerd om die vlucht weer te vergeten, want het is toch de laatste vlucht voor je check.

Gelukkig ging de check een stuk beter. Er waren natuurlijk wel genoeg punten waar ik nog aan moet werken, dus ik hoef me niet te vervelen tijdens de solo’s. Ik heb rondgevlogen in het oefengebied en een paar touch and go’s gemaakt op Chandler, vlakbij Falcon Field. Morgen heb ik weer gewoon een ouderwetse solo, met overtrek, steep turns en noodlandingen. Woensdag heb ik D26, als het goed is tegelijk met Bas, dus dan gaan we proberen om naar Las Vegas te plannen. Waarschijnlijk zal ik dan ook wel weer wat foto’s erbij hebben. Dus voorlopig moet je het maar weer doen met een screenshot uit Google Earth.